WKŻ Pasat Bydgoszcz - Wiedza Żeglarska

Sondy

Czy uważasz, że artykuły z bazy wiedzy żeglarskiej:

	są przydatne, nalezy ten dział rozwijać
	są potrzebne, ale możnaby je lepiej opracować
	nie sa potrzebne, szkoda miejsca na stronie
	jest mi to obojętne

Ciekawe strony

licznik odwiedzin

JoomlaStats Activation

Start

Wiedza Żeglarska

Oznakowanie szlaków żeglownych

Locja
Wpisał: Mariusz Sulewski
16.11.2008.
1. Oznakowanie przebiegu szlaku żeglownego 1.1 Znaki pływające 1.1.1 Prawa granica szlaku żeglownego Kolor: czerwony Kształt: pława walcowa, pława lub tyka ze znakiem szczytowym, tyka z wiechą Znak szczytowy: czerwony walec, może być w formie reflektora radarowego Światło: czerwone rytmiczne (rytm dowolny) 1.1.2 Lewa granica szlaku żeglownego Kolor: zielony Kształt: pława stożkowa, pława lub tyka ze znakiem szczytowym, tyka Znak szczytowy: zielony stożek, może być w formie reflektora radarowego Światło: zielone rytmiczne (rytm dowolny) 1.1.3 Rozgałęzienie szlaku żeglownego Kolor: poziome czerwone i zielone pasy Kształt: pława kulista, pława lub tyka ze znakiem szczytowym Znak szczytowy: kula z zielonymi i czerwonymi pasami, może być w formie reflektora radarowego Światło: białe izofazowe lub białe migające w grupach Aby odróżnić w którą stronę ogałęzia się główny szlak żeglowny można zastosować dodatkowe znaki szczytowe: - czerwony walec, gdy główny szlak przebiega w lewo (rozpatrując w dół) - zielony stożek, gdy główny szlak przebiega w prawo (rozpatrując w dół) 1.2 Znaki brzegowe 1.2.1 Przebieg szlaku żeglownego wzdłuż prawego brzegu Kolor: czerwony / biały Kształt: słup ze znakiem szczytowym kwadratowym z pionowym i poziomym usytułowaniem boków Znak szczytowy: tablica czerwona z białymi pasami u góry i dołu albo czerwona rama Światło: czerwone rytmiczne (rytm dowolny) 1.2.2 Przebieg szlaku żeglownego wzdłuż lewego brzegu Kolor: zielony / biały Kształt: słup ze znakiem szczytowym kwadratowym z pionowym i poziomym usytułowaniem przekątnych Znak szczytowy: tablica zielono - biała z podziałem kolorów wzdłuż poziomej przekątnej albo zielona rama Światło: zielone rytmiczne (rytm dowolny) 1.2.3 Znak na prawym brzegu: Przejście szlaku żeglownego od prawego do lewego brzegu Kolor: żółty / czarny Kształt: słup ze znakiem szczytowym w formie krzyża z jednym ramieniem skierowanym w dół lub kwadratowym z pionowym i poziomym usytułowaniem boków Znak szczytowy: żółty krzyż lub żółta kwadratowa tablica z pionowym czarnym pasem na środku Światło: żółte rytmiczne przerywane lub błyskowe w grupach (parzysta ilość błysków inna niż 2) 1.2.4 Znak na lewym brzegu: Przejście szlaku żeglownego od lewego do prawego brzegu Kolor: żółty / czarny Kształt: słup ze znakiem szczytowym w formie krzyża z dwoma ramionami skierowanymi w dół lub kwadratowym z pionowym i poziomym usytułowaniem przekątnych Znak szczytowy: żółty krzyż lub żółta kwadratowa tablica z pionowym czarnym pasem wzdłuż przekątnej Światło: żółte rytmiczne przerywane lub błyskowe w grupach (nieparzysta ilość błysków inna niż 3) Przykład oznakowania brzegowego przebiegu szlaku żeglownego 2. Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód 2.1 Znaki stałe 2.1.1 Na prawym brzegu Kolor: czerwony Kształt: tyka ze znakiem szczytowym Znak szczytowy: czerwony trójkąt wierzchołkiem w dół (może być w formie reflektora radarowego) Światło: czerwone rytmiczne (rytm dowolny) 2.1.2 Na lewym brzegu Kolor: zielony Kształt: tyka ze znakiem szczytowym Znak szczytowy: zielony trójkąt wierzchołkiem w górę (może być w formie reflektora radarowego) Światło: zielone rytmiczne (rytm dowolny) 2.1.3 Na środku drogi wodnej Kolor: czerwony/zielony Kształt: tyka ze znakiem szczytowym Znak szczytowy: czerwony trójkąt wierzchołkiem w dół nad zielonym trójkątem wierzchołkiem w górę (może być w formie reflektora radarowego) Światło: białe rytmiczne migające lub izofazowe 2.2 Znaki stałe 2.2.1 Na prawym brzegu Kolor: poziome czerwone i białe pasy Kształt: tyka na pławie lub tyka ze znakiem szczytowym Znak szczytowy: czerwony walec (może być w formie reflektora radarowego) Światło: czerwone rytmiczne (rytm dowolny) 2.2.2 Na lewym brzegu Kolor: poziome zielone i białe pasy Kształt: tyka na pławie lub tyka ze znakiem szczytowym Znak szczytowy: zielony stożek (może być w formie reflektora radarowego) Światło: zielone rytmiczne (rytm dowolny) 2.3 Znak odosobnionego niebezpieczeństwa Znak ustawia się na lub ponad odosobnionym niebezpieczeństwem wokół którego woda jest żeglowna Kolor: poziome czarne i czerwone pasy Kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym Znak szczytowy: dwie czarne kule jedna nad drugą Światło: białe rytmiczne (2 błyski w grupie) 2.3 Znak bezpiecznej wody Znak ustawia się gdy wodawokół znaku jest bezpieczna i żeglowna Kolor: czerwone i białe pionowe pasy Kształt: pława kulista, kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym Znak szczytowy: czerwona kula Światło: białe izofazowe 3. Oznakowanie akwenów zamkniętych 2.1 Znaki akwenów zamkniętych dla ruchu żeglugowego Kolor: żólty Kształt: dowolny niekolidujący z innymi znakami Znak szczytowy: bez znaku szczytowego lub żółta prostokątna tablica Światło: żółte rytmiczne Przekraczanie linii wyznaczonej pławami lub znakami jest zabronione, na znakach mogą być umieszczone dodatkowe informacje 2.2 Znaki akwenów dla narciarstwa wodnego lub podobnych sportów Kolor: żólty, na pławie lub znaku szczytowym napis "sport" Kształt: dowolny niekolidujący z innymi znakami Znak szczytowy: bez znaku szczytowego lub żółta prostokątna tablica Światło: żółte rytmiczne Dodaj komentarz
Zmieniony ( 16.11.2008. )

Znaki kardynalne

Locja
Wpisał: Mariusz Sulewski
15.11.2008.
System znaków kardynalnych służy do oznakownia miejsc niebezpiecznych Nazwa znaku wskazuje stronę, po której należy znak omijać Północny znak kardynalny kolor: czarny nad żóltym kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym znak szczytowy: dwa czarne stożki jeden nad drugim skierowane wierzchołkami do góry światło: białe rytmiczne rytm światła: migające Wschodni znak kardynalny kolor: czarny z pojedynczym szerokim żółtym pasem kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym znak szczytowy: dwa czarne stożki jeden nad drugim podstawami do siebie światło: białe rytmiczne rytm światła: migające grupowe (3 błyski w grupie) Południowy znak kardynalny kolor: żółty nad czarnym kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym znak szczytowy: dwa czarne stożki jeden nad drugim skierowane wierzchołkami w dół światło: białe rytmiczne rytm światła: migające w grupach kombinowane (po grupie błysków jeden blask ok. 2 sekund) Zachodni znak kardynalny kolor: żółty z pojedynczym szerokim czarnym pasem kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym znak szczytowy: dwa czarne stożki jeden nad drugim wierzchołkami do siebie światło: białe rytmiczne rytm światła: migające grupowe (9 błysków w grupie) Dodaj komentarz
Zmieniony ( 15.11.2008. )

Przewidywanie pogody

Meteorologia
Wpisał: Marcin Łażewski
08.01.2009.
Przewidywanie pogody umożliwia znajomość informacji meteorologicznych uzyskanych zarówno z komunikatów, jak i na podstawie własnych obserwacji. Na podstawie własnych obserwacji zjawisk meteorologicznych można często przewidzieć charakter pogody, a nawet zbliżanie się niebezpiecznych zjawisk. Zjawiska zwiastujące dobrą pogodę - czysty i jasny widnokrąg podczas wschodu słońca. - purpurowy lub różowy zachód słońca. - czerwony zachód słońca. - mgła opadająca nad ranem - obfita rosa rano i wieczorem - zanikanie pod wieczór chmur kłębiastych. - niezbyt intensywne świecenie gwiazd - wiatr tężejący w południe a cichnący nad ranem i wieczorem - wyraźne bryzy - unoszenie się dymu pionowo lub ukośnie ku górze - występowanie tęczy w godzinach popołudniowych - wiatry z kierunków wschodnich i północno -wschodnich - utrzymywanie się lub nawet podnoszenie ciśnienia Zjawiska wskazujące pogorszenie pogody. - krwistoczerwony wschód słońca - brunatnożółty zachód słońca bez chmur lub za ławicą chmur - halo (pierścień) wokół słońca lub księżyca - silne świecenie gwiazd - wzrost siły wiatru bod wieczór i w nocy - mgła podnosząca się i tworząca obłoki - dym ścielący się po wodzie przy bezwietrznej pogodzie - wiatr z kierunków południowych skręcający na zachodni - nisko latające ptaki ( np. jaskółki ) Silne wiatry zapowiada - ciemno niebieskie niebo - silne świecenie gwiazd, zwłaszcza nad ranem - czerwona barwa tarczy wschodzącego księzyca - wzrost siły wiatru po ustaniu opadu - bardzo szybki spadek ciśnienia - krwistoczerwony zachód słońca przy czystym powietrzu i pojedyncze chmury obramowane czerwienią. Dodaj komentarz
Zmieniony ( 08.01.2009. )

Układy baryczne

Meteorologia
Wpisał: Mariusz Sulewski
30.12.2008.
Powietrze zalegające nad powierzchnią ziemii naciska na nią swym ciężarem. Nacisk ten definiujemy jako ciśnienie atmosferyczne. Wartość ciśnienia oznacza z jaką siłą powietrze naciska na jednostkę powierzchni Ziemii. Jednostką ciśnienia jest 1 Paskal [Pa], co oznacza że siła 1 niutona naciska na 1 metr kwadratowy powierzchni. W meteorologii dla uproszczenia przyjętą jednostką jest hektopaskal [hPa] 1hPa = 100 Pa Niektóre starsze ciśnieniomierze wyskalowane są w milimetrach słupa rtęci [mm Hg], można wówczas do przeliczenia użyć następujących wzorów: 1 [mm Hg] = 1,33 [hPa] 1 [hPa] = 0,75 [mm Hg] Jako normalne ciśnienie atmosferyczne przyjmuje się wartość 1013,25 hPa. Ale czy ciśnienie powietrza może być wszędzie takie samo? Otóż nie! Cieplejsze powietrze jest lżejsze i łatwiej unosi się ku górze, zatem będzie ono słabiej naciskać na powierzchnię ziemii. W miejscu tym ciśnienie będzie niższe i miejsce takie nazywane jest niżem barycznym, na mapach pogodowych oznacza się literą N (na mapach anglojęzycznych L). Analogicznie zimne powietrze ma tendencję do osiadania w dół. Ciężar zimnego powietrza jest większy, zatem i ciśnienie atmosferyczne wyższe. Obszar taki nazywamy wyżem barycznym i oznaczamy literą W (na mapach anglojęzycznych H). Te różnice ciśnień pomiędzy poszczególnymi obszarami na Ziemii są dla nas żeglarzy bardzo istotne, gdyż właśnie wskutek wyrównywania się różnicy ciśnień pomiędzy różnymi obszarami powstaje ruch powietrza, czyli wiatr, który jest skierowany zawsze w kierunku ośrodka o niższym ciśnieniu. Na powyższej ilustracji strzałkami zaznaczono kierunek wiatru wiejącego pomiędzy wyżem a niżem. Podczas opisu rzeczywistej sytuacji barycznej nad obszarami geograficznymi oprócz podstawowych układów barycznych czyli wyżów i niżów stosuje się inne określenia takie jak: zatoka niżowa - obszar obniżonego ciśnienia wciskający się pomiędzy układy o wyższym ciścieniu klin wyżowy - podłużny obszar podwyższonego ciśnienia rozdielający ośrodki o ciśnieniu niższym siodło - obszar nieznacznie obniżonego cisnienia pomiędzy dwoma wyżami Poniższa ilustracja przedstawia rzeczywistą sytuację baryczną nad obszarem Europy Dodaj komentarz
Zmieniony ( 30.12.2008. )

Chmury

Meteorologia

Wpisał: Mariusz Sulewski

27.12.2008.

Chmury są zbudowane z kropel wody lub kryształków lodu zawieszonych w powietrzu.

W zależności od budowy można podzielić je na:

- pierzaste

- kłębiaste

- warstwowe

W zależności od wysokości na jakiej się znajdują można podzielić je na:

- chmury piętra wysokiego 8 - 18 km

- chmury średnie 2 - 8 km

- chmury niskie poniżej 2 km

- chmury o budowie pionowej 0,5 - 6 km

Na podstawie obserwacji chmur można przewidywać zmiany pogody i występowanie innych zjawisk atmosferycznych.

Poniżej zestawiono najważniejsze rodzaje chmur

Nazwa	opis	zdjęcie
chmury wysokie
cirrus	Chmury w kształcie delkatnych białych włókien zbudowane wyłącznie z krzyształków lodu. Nieraz układają się w pasma, nie dają opadów. Odpowiadają za żółtą lub różową barwę nieba o zachodzie słońca
cirrocumulus	Cienka biała ławica drobnych chmur reozmieszczonych regularnie. Są na tyle cienkie, że nie zasłaniają słońca czy księżyca. Składają się głównie z kryształków lodu z możliwą domieszką kropel przechłodzonej wody. Nie dają opadów
cirrostratus	Mają postać przejrzystej białej zasłony o mglistym wyglądzie. Nie zasłaniają całkowicie słońca lub księżyca, ale powodują zjawisko "halo". Zbudowane są głównie z kryształków lodu. Nie dają opadów. Podobnie jak cirrusy zmieniają barwę nieba o zachodzie słońca. Jeżeli nadchodzą po cirrusach mogą być oznaką zbliżania się frontu ciepłego
chmury średnie
altostratus	Szarawa, rozległa jednolita warstwa chmur przykrywająca całkowicie lub częściowo niebo.Niekiedy składa się z kilku warstw na różnych poziomach. Słońce może prześwitywać przez chmurę jak przez matowe szkło. Może dawać niezbyt intensywne opady deszczu lub śniegu o charakterze ciągłym. Składa się głównie z kropel wody i płatków śniegu
altocumulus	Mają postać białych lub szarawych ławic chmur rzucających cienie. Stopień przenikania światła zależy od grubości tych chmur. Zbudowane są prawie wyłącznie z kropel wody, jedynie przy bardzo niskich temperaturach mogą zawierać kryształki lodu. Mogą dawać słabe przelotne opady.
chmury niskie
nimbostratus	Szara, ciemna rozmyta warstwa chmur, gruba - całkowicie przesłania Słońce. Składa się z kropel wody (w niskich temperaturach płatków śniegu). Podstawa nimbostratusa jest silnie postrzępiona i nieregularna. Daje intensywne opady deszczu lub śniegu o charakterze ciągłym.
stratocumulus	Szare lub białawe chmury, niekiedy łączące się w ławice złożone z zaokrąglonych brył. Częst układają się w pasy pomiędzy którymi widać czyste niebo. Może dawać słaby opad deszczu lub śniegu. Słońce widoczne tylko w przerwach pomiędzy chmurami.
stratus	Mglista, szara jednostajna warstwa (nieraz postrzępiona), której podstawa jest tak niska, że zasłania wierzchołki wzgórz i wysokie budowle. W zależności od grubości może być jasnoszara i prawie przezroczysta lub ciemna. Składa się na ogół z małych kropel wody. Daje opady mżawki
chmury o budowie pionowej
cumulus	Oddzielne gęste chmury o wyraźnych kłębiastych zarysach. Niekiedy mogą być silnie wypiętrzone. Często układają się w szeregi równolegle do wiatru. Chmury składają się z kropelek wody, a w wyższych partiach kryształków lodu. Silnie wypiętrzone cumulusy mogą dawać dość intensywne ale przelotne opady deszczu lub śniegu
cumulonimbus	Potężna i bardzo niebezpieczna chmura w kształcie góry lub wieży, górna część rozpościera się w kształcie charakterystycznego kowadła. Z chmurami tymi związane są silne szkwały, ulewne opady deszczu, śnieżyce i gradobicia. Towarzyszą im wyładowania atmosferyczne. Często występują podczas przechodzenia frontu chłodnego.