Skala Beauforta

1. Oznakowanie przebiegu szlaku żeglownego

    1.1 Znaki pływające

        1.1.1 Prawa granica szlaku żeglownego

        Kolor: czerwony

        Kształt: pława walcowa, pława lub tyka ze znakiem szczytowym, tyka z wiechą

        Znak szczytowy: czerwony walec, może być w formie reflektora radarowego

        Światło: czerwone rytmiczne (rytm dowolny)

        1.1.2 Lewa granica szlaku żeglownego

        Kolor: zielony

        Kształt: pława stożkowa, pława lub tyka ze znakiem szczytowym, tyka

        Znak szczytowy: zielony stożek, może być w formie reflektora radarowego

        Światło: zielone rytmiczne (rytm dowolny)

        1.1.3 Rozgałęzienie szlaku żeglownego

        Kolor: poziome czerwone i zielone pasy

        Kształt: pława kulista, pława lub tyka ze znakiem szczytowym

        Znak szczytowy: kula z zielonymi i czerwonymi pasami, może być w formie reflektora radarowego

        Światło: białe izofazowe lub białe migające w grupach

          Aby odróżnić w którą stronę ogałęzia się główny szlak żeglowny można zastosować dodatkowe znaki szczytowe:

          – czerwony walec, gdy główny szlak przebiega w lewo (rozpatrując w dół)

        – zielony stożek, gdy główny szlak przebiega w prawo (rozpatrując w dół)  

1.2 Znaki brzegowe

        1.2.1 Przebieg szlaku żeglownego wzdłuż prawego brzegu

        Kolor: czerwony / biały

        Kształt: słup ze znakiem szczytowym kwadratowym z pionowym i poziomym usytułowaniem boków

        Znak szczytowy: tablica czerwona z białymi pasami u góry i dołu albo czerwona rama

        Światło: czerwone rytmiczne (rytm dowolny)

        1.2.2 Przebieg szlaku żeglownego wzdłuż lewego brzegu

        Kolor: zielony / biały

        Kształt: słup ze znakiem szczytowym kwadratowym z pionowym i poziomym usytułowaniem przekątnych

        Znak szczytowy: tablica zielono – biała z podziałem kolorów wzdłuż poziomej przekątnej albo zielona rama

        Światło: zielone rytmiczne (rytm dowolny)

        1.2.3 Znak na prawym brzegu: Przejście szlaku żeglownego od prawego do lewego brzegu

        Kolor: żółty / czarny

        Kształt: słup ze znakiem szczytowym w formie krzyża z jednym ramieniem skierowanym w dół lub kwadratowym z pionowym i poziomym usytułowaniem boków

        Znak szczytowy: żółty krzyż lub żółta kwadratowa tablica z pionowym czarnym pasem na środku

        Światło: żółte rytmiczne przerywane lub błyskowe w grupach (parzysta ilość błysków inna niż 2)

        1.2.4 Znak na lewym brzegu: Przejście szlaku żeglownego od lewego do prawego brzegu

        Kolor: żółty / czarny

        Kształt: słup ze znakiem szczytowym w formie krzyża z dwoma ramionami skierowanymi w dół lub kwadratowym z pionowym i poziomym usytułowaniem przekątnych

        Znak szczytowy: żółty krzyż lub żółta kwadratowa tablica z pionowym czarnym pasem wzdłuż przekątnej

        Światło: żółte rytmiczne przerywane lub błyskowe w grupach (nieparzysta ilość błysków inna niż 3)

Przykład oznakowania brzegowego przebiegu szlaku żeglownego 

2. Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód

    2.1 Znaki stałe

         2.1.1 Na prawym brzegu

        Kolor: czerwony

        Kształt: tyka ze znakiem szczytowym

        Znak szczytowy: czerwony trójkąt wierzchołkiem w dół (może być w formie reflektora radarowego)

        Światło: czerwone rytmiczne (rytm dowolny)

         2.1.2 Na lewym brzegu

        Kolor: zielony

        Kształt: tyka ze znakiem szczytowym

        Znak szczytowy: zielony trójkąt wierzchołkiem w górę (może być w formie reflektora radarowego)

        Światło: zielone rytmiczne (rytm dowolny)

         2.1.3 Na środku drogi wodnej

        Kolor: czerwony/zielony

        Kształt: tyka ze znakiem szczytowym

        Znak szczytowy: czerwony trójkąt wierzchołkiem w dół nad zielonym trójkątem wierzchołkiem w górę (może być w formie reflektora radarowego)

        Światło: białe rytmiczne migające lub izofazowe

  2.2 Znaki stałe

         2.2.1 Na prawym brzegu

        Kolor: poziome czerwone i białe pasy

        Kształt: tyka na pławie lub tyka ze znakiem szczytowym

        Znak szczytowy: czerwony walec (może być w formie reflektora radarowego)

        Światło: czerwone rytmiczne (rytm dowolny)

         2.2.2 Na lewym brzegu

        Kolor: poziome zielone i białe pasy

        Kształt: tyka na pławie lub tyka ze znakiem szczytowym

        Znak szczytowy: zielony stożek (może być w formie reflektora radarowego)

        Światło: zielone rytmiczne (rytm dowolny)

    2.3 Znak odosobnionego niebezpieczeństwa

           Znak ustawia się na lub ponad odosobnionym niebezpieczeństwem wokół którego woda jest żeglowna
 

        Kolor: poziome czarne i czerwone pasy

        Kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym

        Znak szczytowy: dwie czarne kule jedna nad drugą

        Światło: białe rytmiczne (2 błyski w grupie)

    2.3 Znak bezpiecznej wody

           Znak ustawia się gdy  woda wokół znaku jest bezpieczna i  żeglowna
 

        Kolor: czerwone i białe pionowe pasy

        Kształt: pława kulista, kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym

        Znak szczytowy: czerwona kula

        Światło: białe izofazowe

3. Oznakowanie akwenów zamkniętych

    2.1 Znaki akwenów zamkniętych dla ruchu żeglugowego

        Kolor: żólty

        Kształt: dowolny niekolidujący z innymi znakami

        Znak szczytowy: bez znaku szczytowego lub żółta prostokątna tablica

        Światło: żółte rytmiczne

          Przekraczanie linii wyznaczonej pławami lub znakami jest zabronione, na znakach mogą być umieszczone dodatkowe informacje
 

    2.2 Znaki akwenów dla narciarstwa wodnego lub podobnych sportów

        Kolor: żólty, na pławie lub znaku szczytowym napis „sport”

        Kształt: dowolny niekolidujący z innymi znakami

        Znak szczytowy: bez znaku szczytowego lub żółta prostokątna tablica

        Światło: żółte rytmiczne

Na szlakach wodnych, podobnie jak na drogach, obowiązują przepisy określające wzajemne relacje pomiędzy różnymi jednostkami pływającymi. Precyzują one  kto w określonej sytuacji ma pierwszeństwo. Znajomość tych zasad i umiejętność stosowania ich w praktyce jest obowiązkiem każdego, kto korzysta z akwenów i pozwala uniknąć groźnych i kosztownych w skutkach kolizji. Dlatego warto w tym miejscu przypomnieć to, co każdy wodny turysta wiedzieć powinien.

Ustąpienie pierwszeństwa polega na tym, że jednostka ustępująca pierwszeństwa ma zachować się w taki sposób, aby nie zmusić jednostki posiadającej prawo drogi do zmiany kierunku lub prędkości.

Jednostka posiadająca prawo drogi ma z kolei obowiązek zachowania kierunku i prędkości i nie powinna wykonywać podczas mijania nagłych manewrów mogących wprowadzić w błąd sterników inneych jednostek.

Podstawowe zasady regulujące prawo drogi:

1. Małe statki (do 20 m długości) ustępują pierwszeństwa wszystkim innym statkom.

2. Jednostki turystyczne i sportowe (jachty) ustępują pierwszeństwa jednostkom zawodowym.

3. Jednostka wyprzedzana ma pierwszeństwo przed jednostką wyprzedzającą (niezależnie od rodzaju napędu)

4. Jednostki z napędem mechanicznym ustępują pierwszenstwa jednostkom bez napędu mechanicznego

5. Jednostki żaglowe
a) płynące różnymi halsami – jednostka płynąca prawym halsem ma pierwszeństwo przed jednostką płynącą halsem lewym

b) płynące tym samym halsem – jednostka nawietrzna ustępuje pierwszeństwa jednostce zawietrznej

6. Jednostki z napędem mechanicznym – jednostka znajdująca się z prawej burty ma pierwszeństwo (uwaga: jachty żaglowe płynące na silniku lub jednocześnie na żaglach i silniku traktowane są jako jednostki z napędem mechanicznym)

Powietrze zalegające nad powierzchnią ziemi naciska na nią swym ciężarem. Nacisk ten definiujemy jako ciśnienie atmosferyczne. Wartość ciśnienia oznacza z jaką siłą powietrze naciska na jednostkę powierzchni Ziemi.

Jednostką ciśnienia jest 1 Paskal [Pa], co oznacza że siła 1 niutona naciska na 1 metr kwadratowy powierzchni.

W meteorologii dla uproszczenia przyjętą jednostką jest hektopaskal [hPa]

1hPa = 100 Pa

Niektóre starsze ciśnieniomierze wyskalowane są w milimetrach słupa  rtęci [mm Hg], można wówczas do przeliczenia użyć następujących wzorów:

1 [mm Hg] = 1,33 [hPa]

1 [hPa] = 0,75 [mm Hg]

Jako normalne ciśnienie atmosferyczne przyjmuje się wartość 1013,25 hPa.   Ale czy ciśnienie powietrza może być wszędzie takie samo? Otóż nie! Cieplejsze powietrze jest lżejsze i łatwiej unosi się ku górze, zatem będzie ono słabiej naciskać na powierzchnię ziemii. W miejscu tym ciśnienie będzie niższe i miejsce takie nazywane jest niżem barycznym, na mapach pogodowych oznacza się literą N (na mapach anglojęzycznych L). Analogicznie zimne powietrze ma tendencję do osiadania w dół.  Ciężar zimnego powietrza jest większy, zatem i ciśnienie atmosferyczne wyższe. Obszar taki nazywamy wyżem barycznym i oznaczamy literą W (na mapach anglojęzycznych H). Te różnice ciśnień pomiędzy poszczególnymi obszarami na Ziemi są dla nas żeglarzy bardzo istotne, gdyż właśnie wskutek wyrównywania się różnicy ciśnień pomiędzy różnymi obszarami powstaje ruch powietrza, czyli wiatr, który jest skierowany zawsze w kierunku ośrodka o niższym ciśnieniu.

 Na powyższej ilustracji strzałkami zaznaczono kierunek wiatru wiejącego pomiędzy wyżem a niżem. 
Podczas opisu rzeczywistej sytuacji barycznej nad obszarami geograficznymi oprócz podstawowych układów barycznych czyli wyżów i niżów stosuje się inne określenia takie jak:
zatoka niżowa – obszar obniżonego ciśnienia wciskający się pomiędzy układy o wyższym ciścieniu
klin wyżowy – podłużny obszar podwyższonego ciśnienia rozdielający ośrodki o ciśnieniu niższym
siodło – obszar nieznacznie obniżonego cisnienia pomiędzy dwoma wyżami Poniższa ilustracja przedstawia rzeczywistą sytuację baryczną nad obszarem Europy

Przewidywanie pogody umożliwia znajomość informacji meteorologicznych uzyskanych zarówno z komunikatów, jak i na podstawie własnych obserwacji. Na podstawie własnych obserwacji zjawisk meteorologicznych można często przewidzieć charakter pogody, a nawet zbliżanie się niebezpiecznych zjawisk.

Zjawiska zwiastujące dobrą pogodę

    – czysty i jasny widnokrąg podczas wschodu słońca.

    – purpurowy lub różowy zachód słońca.

    – czerwony zachód słońca.

    – mgła opadająca nad ranem 

    – obfita rosa rano i wieczorem 

    – zanikanie pod wieczór chmur kłębiastych. 

      – niezbyt intensywne świecenie gwiazd 

    – wiatr tężejący w południe a cichnący nad ranem i wieczorem

      – wyraźne bryzy 

    – unoszenie się dymu pionowo lub ukośnie ku górze 

    – występowanie tęczy w godzinach popołudniowych 

    – wiatry z kierunków wschodnich i północno -wschodnich

    – utrzymywanie się lub nawet podnoszenie ciśnienia

Zjawiska wskazujące pogorszenie pogody.

      – krwistoczerwony wschód słońca

    – brunatnożółty zachód słońca bez chmur lub za ławicą chmur

    – halo (pierścień) wokół słońca lub księżyca 

    – silne świecenie gwiazd 

    – wzrost siły wiatru bod wieczór i w nocy 

    – mgła podnosząca się i tworząca obłoki

    – dym ścielący się po wodzie przy bezwietrznej pogodzie 

    – wiatr z kierunków południowych skręcający na zachodni 

    – nisko latające ptaki ( np. jaskółki ) 

Silne wiatry zapowiada 

      – ciemno niebieskie niebo

    – silne świecenie gwiazd, zwłaszcza nad ranem 

    – czerwona barwa tarczy wschodzącego księzyca

    – wzrost siły wiatru po ustaniu opadu

    – bardzo szybki spadek ciśnienia

    – krwistoczerwony zachód słońca przy czystym powietrzu i pojedyncze chmury obramowane czerwienią. 

System znaków kardynalnych służy do oznakownia miejsc niebezpiecznych

Nazwa znaku wskazuje stronę, po której należy znak omijać

Północny znak kardynalny

    kolor: czarny nad żóltym
    kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym
    znak szczytowy: dwa czarne stożki jeden nad drugim skierowane wierzchołkami do góry
    światło: białe rytmiczne
    rytm światła: migające

Wschodni znak kardynalny

    kolor: czarny z pojedynczym szerokim żółtym pasem
    kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym
    znak szczytowy: dwa czarne stożki jeden nad drugim podstawami do siebie
    światło: białe rytmiczne
    rytm światła: migające grupowe (3 błyski w grupie)

Południowy znak kardynalny

    kolor: żółty nad czarnym
    kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym
    znak szczytowy: dwa czarne stożki jeden nad drugim skierowane wierzchołkami w dół
    światło: białe rytmiczne
    rytm światła: migające w grupach kombinowane (po grupie błysków jeden blask ok. 2 sekund)

Zachodni znak kardynalny

    kolor: żółty z pojedynczym szerokim czarnym pasem
    kształt: kolumienka lub tyka ze znakiem szczytowym
    znak szczytowy: dwa czarne stożki jeden nad drugim wierzchołkami do siebie
    światło: białe rytmiczne
    rytm światła: migające grupowe (9 błysków w grupie)

Chmury są zbudowane z kropel wody lub kryształków lodu zawieszonych w powietrzu.

W zależności od budowy można podzielić je na:

    – pierzaste

    – kłębiaste 

    – warstwowe 

W zależności od wysokości na jakiej się znajdują można podzielić je na: 

    – chmury piętra wysokiego 8 – 18 km

    – chmury średnie 2 – 8 km

    – chmury niskie poniżej 2 km

   – chmury o budowie pionowej 0,5 – 6 km

Na podstawie obserwacji chmur można przewidywać zmiany pogody i występowanie innych zjawisk atmosferycznych.

Poniżej zestawiono najważniejsze rodzaje chmur 

Nazwa	opis	zdjęcie
chmury wysokie
cirrus	Chmury w kształcie delkatnych białych  włókien zbudowane wyłącznie z krzyształków lodu. Nieraz układają się w pasma, nie dają opadów. Odpowiadają za żółtą lub różową barwę nieba o zachodzie słońca
cirrocumulus	Cienka biała ławica drobnych chmur reozmieszczonych regularnie. Są na tyle cienkie, że nie zasłaniają słońca czy księżyca. Składają się głównie z kryształków lodu z możliwą domieszką kropel przechłodzonej wody. Nie dają opadów
cirrostratus	Mają postać przejrzystej białej zasłony o mglistym wyglądzie. Nie zasłaniają całkowicie słońca lub księżyca, ale powodują zjawisko „halo”. Zbudowane są głównie z kryształków lodu. Nie dają opadów. Podobnie jak cirrusy zmieniają barwę nieba o zachodzie słońca. Jeżeli nadchodzą po cirrusach mogą być oznaką zbliżania się frontu ciepłego
chmury średnie
altostratus	Szarawa, rozległa jednolita warstwa chmur przykrywająca całkowicie lub częściowo niebo.Niekiedy składa się z kilku warstw na różnych poziomach. Słońce może prześwitywać przez chmurę jak przez matowe szkło. Może dawać niezbyt intensywne opady deszczu lub śniegu o charakterze ciągłym. Składa się głównie z kropel wody i płatków śniegu
altocumulus	Mają postać białych lub szarawych ławic chmur rzucających cienie. Stopień przenikania światła zależy od grubości tych chmur. Zbudowane są prawie wyłącznie z kropel wody, jedynie przy bardzo niskich temperaturach mogą zawierać kryształki lodu. Mogą dawać słabe przelotne opady.
chmury niskie
nimbostratus	Szara, ciemna rozmyta warstwa chmur, gruba – całkowicie przesłania Słońce. Składa się z kropel wody (w niskich temperaturach płatków śniegu). Podstawa nimbostratusa jest silnie postrzępiona i nieregularna. Daje intensywne opady deszczu lub śniegu o charakterze ciągłym.
stratocumulus	Szare lub białawe chmury, niekiedy łączące się w ławice złożone z zaokrąglonych brył. Częst układają się w pasy pomiędzy którymi widać czyste niebo. Może dawać słaby opad deszczu lub śniegu. Słońce widoczne tylko w przerwach pomiędzy chmurami.
stratus	Mglista, szara jednostajna warstwa (nieraz postrzępiona), której podstawa jest tak niska, że zasłania wierzchołki wzgórz i wysokie budowle. W zależności od grubości może być jasnoszara i prawie przezroczysta lub ciemna. Składa się na ogół z małych kropel wody. Daje opady mżawki
chmury o budowie pionowej
cumulus	Oddzielne gęste chmury o wyraźnych kłębiastych zarysach. Niekiedy mogą być silnie wypiętrzone. Często układają się w szeregi równolegle do wiatru. Chmury składają się z kropelek wody, a w wyższych partiach kryształków lodu. Silnie wypiętrzone cumulusy mogą dawać dość intensywne ale przelotne opady deszczu lub śniegu
cumulonimbus	Potężna i bardzo niebezpieczna chmura w kształcie góry lub wieży, górna część rozpościera się w kształcie charakterystycznego kowadła. Z chmurami tymi związane są silne szkwały, ulewne opady deszczu, śnieżyce i gradobicia. Towarzyszą im wyładowania atmosferyczne. Często występują podczas przechodzenia frontu chłodnego.