XIV Regaty Pamięci 2013

         Po raz 43 zostały rozegrane regaty długodystansowe na Wiśle z Torunia do Bydgoszczy na trasie liczącej ponad 40 kilometrów.Wystartowały 54 jachty ze 144 zawodnikami z 20 klubów z całego kraju.

Słaby, przeciwny wiatr spowodował iż, pierwsza łódka, a była nią OMEGA prowadzona przez Tadeusza Grajewskiego z BKŻ Bydgoszcz, zameldowała się na mecie dopiero po ponad 4 godzinnej żegludze.

Wreszcie po kilku latach porażek z żeglarzami toruńskimi, bydgoszczanie skompletowali dwie szybkie jednostki, na których wystartowali reprezentanci naszego Urzędu Miasta: wiceprezydent Lidia Wilniewczyc oraz skarbnik Ambroży Pawlewski. Startując w klasie Prezydenckiej zajęli odpowiednio pierwsze i czwarte miejsce. 

         Regaty w Toruniu otworzyli wspólnie Wojewoda Kujawsko-Pomorski Józef Ramlau, Wiceprezydent Torunia Zbigniew Fiderewicz i Prezydent Bydgoszczy Konstanty Dombrowicz. W takim samym składzie dokonali uroczystego zamknięcia regat, które odbyło się na brzegu Brdy przed halą sportową „ŁUCZNICZKA”.          Puchar Związku Miast Nadwiślańskich w klasie Prezydenckiej pozostaje w Bydgoszczy.

Okazały puchar Wojewody Kujawsko-Pomorskiego za najliczniej reprezentowany klub w regatach zdobyli żeglarze Wojskowego Klubu Żeglarskiego „PASAT” z Bydgoszczy.         

 Puchar dla najszybszego jachtu regat otrzymał Tadeusz Grajewski z Bydgoskiego Klubu Żeglarskiego.         

 Zwycięzcy poszczególnych klas uhonorowaniu zostali medalami i pucharami. Nagrodą główną był silnik do jachtu, wylosowany przez żeglarzy z MKŻ Żnin.

Po uroczystym zakończeniu regat przy Hali Łuczniczka w Bydgoszczy uczestnicy regat wzięli udział w festynie zorganizowanym z okazji 660-lcia Bydgoszczy. Szantowo grali: EKT Gdynia, Własny Port. Na Starym Rynku odbył się koncert zespołu BAJM, a całość uświetnił wielki pokaz świateł i sztucznych ogni.

         W niedzielę 4 czerwca br.  żeglarze toruńscy, którzy zapowiedzieli rewanż w przyszłym roku, odpłynęli za holownikiem do grodu Kopernika.

W dniach 15- 16 09 2012 r. W Koronowie – Pieczyskach odbyło się Zakonczenie Sezonu Żeglarskiego 2012 w PTTK połączone z XIII Regatami Pamięci. Organizatorami imprezy byli Oddział Żeglarski PTTK Pasat oraz Bydgoski Klub Żeglarski. Impreza była podsumowaniem sezonu żeglarskiego na akwenie Zalewu Koronowskiego, tradycyjnie już poświęconym pamięci znanych bydgoskich żeglarzy i działaczy, którzy odeszli na wieczną wachtę.

15 września o godzinie 10.00 na starcie regat stanęły załogi 49 jachtów podzielonych na klasy T1, T2, T3, Omega, Wolna. Najliczniej reprezentowane były, jak przystało na organizatorów OŻ PTTK Pasat oraz Bydgoski Klub Żeglarski (po 10 załóg). Ponadto na starcie stanęli przedstawiciele YKP Bydgoszcz, YKP Inowrocław, KŻ Wind Koronowo, Przystani Rodzinnej Tazbirowo, KŻ VI-KING Człuchów, AZS WSG Bydgoszcz, KŻ Neptun Barcin oraz liczni żeglarze niezrzeszeni. Łącznie w imprezie wzięło udział blisko 150 uczestników.

• 

• 

Pierwszego dnia imprezy po uroczystym otwarciu dokonanym przez Komandora BKŻ Włodzimierza Palmowskiego i Prezesa OŻ PTTK Pasat Zdzisława Skorupskiego odbyły się cztery punktowane wyścigi. Wiatr wiejący w porywach do 5-6 ⁰B pozwolił zweryfikować umiejętności żeglarskie uczestników regat. Pomimo trudnych warunków meteorologicznych obyło się bez poważniejszych wypadków i wszyscy uczestnicy wyścigów bezpiecznie dopłynęli do przystani w Pieczyskach, gdzie czekał ich poczęstunek – wojskowa grochówka. W międzyczasie zaproszeni goście i rodziny wspominanych żeglarzy mieli okazję podziwiać sportowe zmagania i piękno Zalewu Koronowskiego z pokładu statku wycieczkowego „Zgłowięda”.

• 

• 

Wieczorem uczestnicy spotkali się na świetlicy, gdzie odbył się pokaz multimedialny przedstawiający sylwetki żeglarzy, których pamięci poświęcone zostały regaty, w tym Jerzego Przepierskiego, wieloletniego Komandora WKŻ Pasat, którego 10 rocznica śmierci mijała właśnie we wrześniu bieżącego roku. Po wieczorze wspomnień uczestnicy imprezy bawili się przy muzyce i poczęstunkach przygotowanych przez BKŻ do późnych godzin nocnych na biesiadzie żeglarskiej podsumowującej mijający sezon.

Drugiego dnia regat punktualnie o 10.00 odbył się start do 5 wyścigu, który odbywał się na innych zasadach. Bieg ten nazwany Biegiem Pamięci miał formułę wyścigu długodystansowego na trasie Pieczyska – Wielonek – Pieczyska. Dla zwycięzcy tego biegu organizatorzy przewidzieli odrębne puchary i nagrody. Przy sprzyjających warunkach i słabszym niż pierwszego dnia wietrze po ok. trzech godzinach żeglugi uczestnicy bezpiecznie ukończyli wyścig.

• 

• 

Wyniki regat:

KLASA T-1

	Nr i nazwa jachtu	Nazwisko i imię	Klub	wyścigi				Suma
				1	2	3	4
1	POL 7111 JOHNNIE WALKER	KOWALSKI MACIEJ	BKŻ	1	1	1	1*	3
		KOWALSKI JANUSZ
		PAWLIK KONRAD
2	CZ 0097 VENUS MA MA	PASTERNACKI ROBERT		5*	2	2	4	8
		PRZYBYLSKI JACEK
		PRZYBYLSKI MICHAŁ
3	KTO CORVETTE 600	CHEŁMINIAK TOMASZ	KŻ NEPTUN BARCIN	3	4*	3	2	8
		SAFIJAN RAFAŁ
		CHEŁMINIAK KATARZYNA
4	11 TYGRYS ORION	SARNECKI SEBASTIAN	YKP B-CZ	15*	3	4	3	10
		NICIŃSKI BARTOSZ
		MACIEJAK JAREK
5	PASAT ORION 475	FILIPP LECH	OŻ PTTK PASAT	2	6	6	15*	14
		BĄK BOGUMIŁ
5	BD 10 ORION FUNIO	SARNECKI BŁAŻEJ	YKP B-CZ	4	5	5	5*	14
		RAJEWICZ RAFAŁ
		CHRZANOWSKI PAWEŁ
7	HALA – BURTA BIAŁO NIEBIESKI	WOJTASIK JANUSZ	PASAT	9*	8	7	6	21
		SZCZYPIORSKI WOJCIECH
		TUŻYŃSKI RAFAŁ
		TUŻYŃSKA AGATA
8	TAJFUN POMARAŃCZOWY	BUGALSKI ARTUR	WIND	8	9	10*	8	25
		HAIZE WALDEK
		HAIZE BALTAZAR
9	CZ 0096 VENUS IGRAŻKA	MAŁKIEWICZ GRAŻYNA	WIND	10*	10	9	7	26
		CZARSKA MIROSŁAWA
		MAŁKIEWICZ KAZIMIERZ
9	BD 508 VENUS BIAŁY	TOBOLEWSKI PAWEŁ	OŻ PTTK PASAT	7	11	8	15*	26
		GRZECZKA STANISŁĄW
11	POL 4401	ŁAŻEWSKI MARCIN	OŻ PTTK PASAT	6	7	15	15*	28
		WASZCZYK MAGDALENA
		LASKOWSKA RENATA
		LASKOWSKI JACEK
		SULEWSKI MARIUSZ
12	CIRRUS BIAŁY VENUS	BAJER ARTUR		10	13*	12	9	31
		KACZMAREK PIOTR
		GRUNWALD SEBASTIAN
13	KONRADY ORION	ANISIMOWICZ PIOTR	BKŻ	11	12	11	15*	34
		BUDZICH WOJCIECH
		WESOŁOWSKA DOMINIKA
14	BD 760 319/BURTA	PILARSKA KINGA	OŻ PTTK PASAT	*	15	15	15	45
		CIBORSKI MICHAŁ

KLASA T-2

	Nr i nazwa jachtu	Nazwisko i imię	Klub	wyścigi				Suma
				1	2	3	4
1	POL 10101 SHREK CALIBRA	KURCZEWSKI ROBERT	YKP INO	1	2*	1	1	3
		KURCZEWSKA JOANNA
2	FOKUS BIAŁY GHOUST BASTERS	PRZYBYŁ MARCIN	TAZBIROWO	3	1	3	4*	7
		STELLER MACIEJ
		STELLER KUBA
		WĘGRZYŃSKI PIOTR
3	TO 981 ALF 2	KOWALSKI MARIUSZ	KŻ WIND  ROMANOWO	2	3	4*	3	8
		KOWALSKI BARTOSZ
4	POL 96 SHERIDA MICRO	FABISZEWSKI WOJCIECH	YKP INO	11*	6	2	2	10
		FABISZEWSKI MIROSŁAW
5	ARTEGO SANDRA SASANKA 620	DOMARACKI PIOTR	WIND	4	5	5	6*	14
		DOMARACKI WOJCIECH
		MAZUR WOJCIECH
		WAWRZYNIAK MACIEJ
6	BD 500 JAŻAN	KLEYDZIŃSKI WOJCIECH	OŻ PTTK PASAT	5	4	6	7*	15
		KLEYDZIŃSKI PATRYK
		HUSS JANUSZ
		HUSS ŻANETA
7	ANTILA 22 BIAŁA	TAZBIR WIESŁAW	TAZBIROWO	6	7	7*	5	18
		MIMKA MARLENA
		MIMKA OLIWIA
		ERYK BORYS
8	MORUADH SASANKA 620 BIAŁY	LEWANDOWSKI PIOTR	NIEZRZESZONY	7	8	8	8*	23
		BURZYCH RAFAŁ
		MENDLIK AREK
9	SHARK SASANKA620 BIAŁY	KAPALKA JANUSZ	BKŻ	8	9	9	9*	26
		MACHOWSKI BOGDAN
		LESZCZYŃSKI ROBERT
		KAPALKA ANIELA

KLASA T-3

L.p.	Nr i nazwa jachtu	Nazwisko i imię	Klub	wyścigi				Suma
				1	2	3	4
1	6 PANI ZŁO BIAŁY	SKOCZYLAS ANDRZEJ	TAZBIROWO	1*	1	1	1	3
		SKOCZYLAS DANUTA
		SKOCZYLAS OLGA
		SKOCZYLAS ŁUKASZ
2	BD 521 GAWRA	NIEDŹWIEDZKI ADAM	BKŻ	2	4*	2	3	7
		TOMASIK EWA
3	MEGIC BIAŁY	DUDZIAK ADAM	YKP B-CZ	4*	3	3	2	8
		DUDZIAK AREK
4	SZOPEN BIAŁO ZIELONY PZ 376	JAROSZ ANDRZEJ	YKP BYDGOSZCZ	3	2	4	4*	9
		JONAK ADRIAN
		OLIWIA JAROSZ
5	PAF SA RAF POL	RAFALSKI RAFAŁ	BKŻ	5	5	5	5*	15
		SZYMCZAK MACIEJ
		CIESIELSKI KACPER
6	CT 0100 MENTOR TANGO	SIKORSKI ANDRZEJ	OŻ PTTK PASAT	6	6	6	6*	18
		GRDUSZAK DARIUSZ
		KALINOWSKI ŁUKASZ
7	DEPOL ASIA (LISICA) BIAŁY	WALUSIAK MAREK	YKP B-CZ	7	7	7	7*	21
		JAROSZ WIESŁAW
		RYNG JOANNA

KLASA OMEGA

	Nr i nazwa jachtu	Nazwisko i imię	Klub	wyścigi				Suma
				1	2	3	4
1	POL 13 ANETKA BIAŁY	KNASIECKI ROMAN	BKŻ	1	1	1	1*	3
		KNASIECKI PIOTR
		KNASIECKI NORBERT
2	POL 166 POCIECHA BIAŁY	GRAJEWSKI TADEUSZ	BKŻ	4*	2	2	2	6
		GRAJEWSKI TOMASZ
		GRAJEWSKI ADAM
3	POL 199 STRATUS	DRUŻKOWSKI MARCIN	N/Ż	2	4	3	10*	9
		DRUŻKOWSKA JULIA
		KUKLIŃSKI TADEUSZ
4	POL 66	BOGDAŃSKI JAKUB	AZS WSG ,MOSŻNIN	3	3	4*	3	9
		STILLER KAROL
		JAMRÓG PATRYK
5	POL 220 BIAŁY	SZAŁAPATA MARCIN	KŻ VI-KING  CZŁUCHÓW	5	5	5*	4	14
		KŁUDKA KAROLINA
		STOLTMANN KLAUDIA
6	73	CHORĄŻEWICZ ROBERT	OŻ PTTK PASAT	6	7*	6	6	18
		KLEYDZIŃSKA KATARZYNA
		LIPSKI KAJETAN
7	POL 13 ZIELONA	KANIA JERZY	BKŻ	8	8*	7	7	22
		WNUK WIKTOR
		IDZIAK BEATA
8	KOGA  NIEBIESKA	KURAS JAN	PASAT	7	6	8	5	26
		KOWALSKI WOJCIECH
		BŁAŻEJCZAK TOMASZ
8	JULIA NIEBIESKI	WRONKO HENRYK	11 WOG B-CZ	9	9	9*	8	26
		DUDEK ANIA

KLASA WOLNA

	Nr i nazwa jachtu	Nazwisko i imię	Klub	wyścigi				Suma
				1	2	3	4
1	POL 77470	SPYCHALSKI TOMASZ	16 BŻDH	1	3*	1	2	4
		WATOLA KRZYSZTOF
2	1 FINN	TEJKOWSKI WITOLD	BKŻ	2	1	3	4*	6
3	18 DESKA	NAGÓRSKI JERZY	MKS SPARTAN	6*	2	2	5	9
4	POL 17 FINN	GALOR ROMUALD	PASAT	4	5*	4	3	11
4	223 FINN MYKOBAR	MYK KRZYSZTOF	BKŻ	5	6*	5	1	11
6	POL 163632 LASER	KALINOWSKI STEFAN	KŻ VI-KING	3	4	6	7*	13
7	624 OK.’D	URBANOWICZ ŁUKASZ	YKP B-CZ	10*	7	7	6	20
8	9 OK.’D	PSIAKOWSKI MIKOŁAJ	YKP B-CZ	7	8	8	10*	23
9	469 OK.’D	PODGÓRECZNY KONRAD	YKP B-CZ	10	9	10*	8	27
10	69 OK.’D	URBANOWICZ KAMIL	YKP B-CZ	10	10	10	10*	30

BIEG PAMIĘCI

m-ce	nazwa jachtu, Nr	Nazwisko sternika
1	DESKA 18	NAGÓRSKI JERZY
2	MEGIC	DUDZIAK ADAM
3	POL 166	GRAJEWSKI TADEUSZ
4	POL 13 ANETKA	KNASIECKI ROMAN
5	GAWRA	NIEDŹWIEDZKI ADAM
6	PANI ZŁO	SKOCZYLAS ANDRZEJ
7	POL 199	DRUŻKOWSKI MARCIN
8	SZOPEN	JAROSZ ANDRZEJ
9	ALF 3	PAPIERSKI JERZY
10	POL 220	SZAŁAPATA MARCIN
11	POL 66	BOGDAŃŚKI JAKUB
12	RAF POL	RAFALSKI RAFAŁ
13	FINN 1	TEJKOWSKI WITOLD
14	FINN MYKOBAR	MYK KRZYSZTOF
15	POL 73	CHORĄŻEWICZ ROBERT
16	GHOUST BASTERS	BOPRZYBYŁ MARCIN
17	OK.’D 624	URBANOWICZ ŁUKASZ
18	LASER 163632	KALINOWSKI STEFAN
19	JOHNE WOLKER	KOWALSKI MACIEJ
20	OK.’D 9	PSIAKOWSKI MIKOŁAJ
21	KTO	CHEŁMINIAK TOMASZ
22	ALF 2	KOWALSKI MARIUSZ
23	OK.’D 69	PODGÓRECZNY KONRAD
24	BD 475	FILIPP LECH
25	MENTOR	SIKORSKI ANDRZEJ
26	TYGRYS	SARNECKI SEBASTIAN
27	BD 508	TOBOLEWSKI PAWEŁ
28	SANDRA	DOMARACKI PIOTR
29	ANTILA 22	TAZBIR WIESŁAW
30	IGRAŻKA	MAŁKIEWICZ GRAŻYNA
31	ASIA – DEPOL	WALUSIAK MAREK
32	HALA	WOJTASIK JANUSZ

Po ukończeniu sportowej rywalizacji o godzinie 16.00 odbyło się uroczyste zakończenie imprezy. Laureaci w poszczególnych klasach zostali nagrodzeni okazałymi pucharami, dyplomami i pamiątkami. Nagrody i puchary ufundowali i wręczali między innymi: Przewodniczący Rady Miasta Bydgoszczy Roman Jasiakiewicz , Wójt Gminy Osielsko Wojciech Sypniewski , V-ce prezes KPOZŻ  Włodzimierz Palmowski, CTW PTTK, OŻ PTTK Pasat Bydgoszcz, Yacht Club Polski Bydgoszcz, WOPR oraz przedsiębiorcy z Bydgoszczy i okolic. Specjalnymi pamiątkami nagrodzono również najmłodszego i najstarszego uczestnika imprezy, który pomimo ukończonych 73 lat startował jako sternik we wszystkich dotychczasowych regatach pamięci.

• 

• 

Wszystkim, którzy przyczynili się do sprawnego i bezpiecznego przebiegu imprezy, w szczególności sędziemu głównemu regat Andrzejowi Steidingerowi, ratownikom WOPR, funkcjonariuszom Policji Wodnej KMP Policji w Bydgoszczy oraz sponsorom pucharów i nagród składamy serdeczne podziękowania.

Sezon 2012 już za nami, ale już dziś zapraszamy na kolejne XIV już Regaty Pamięci, które tradycyjnie odbędą się w trzecim tygodniu września 2013 r. Pozostaje tylko życzyć, aby lista tych, których wspominamy nie wydłużyła się przez kolejny rok.

 W dniach: 26.06 2010 – 10.07.2010 odbył się I Młodzieżowy Rejs Morski Kopenhaga 2010.

Jacht: s/y Dar Świecia PZ-2317, szkuner sztakslowy, powierzchnia ożaglowania 74 m²

Trasa rejsu (odwiedzone porty): Gdańsk – Hel – Ronne – Ystad – Falsterbokanal – Kopenhaga – Allinge – Svaneke – Łeba – Gdańsk.

Przebytych mil morskich: 559

Godzin pływania: 174,5 (w tym 134,5 pod żaglami i 40 na silniku)

Idea tego rejsu powstała już ponad rok wcześniej, ale ze względu na problemy z wyczarterowaniem odpowiednio dużego jachtu za odpowiednio przystępną cenę na realizację przyszło trochę poczekać. Na początku było szkolenie: obozy żeglarskie, które WKŻ Pasat organizuje co roku i kursy wiosenne. Ludzie kończący kursy często pojawiali się na naszej przystani w Pieczyskach, niektórzy zapisywali się do Klubu, a młodzież przyjeżdżała na kolejne obozy, by po uzyskaniu patentu pływać pod szyldem Pasatu w rejsach po Zalewie Koronowskim klubowymi jachtami. Tak też trafili do nas uczestnicy tego rejsu. Znalazło się kilku młodych członków i sympatyków Pasatu, którzy zapragnęli posmakować żeglarstwa morskiego i zdobyć pierwsze szlify w dążeniu do uzyskania stopnia sternika jachtowego. Po początkowych problemach kapitan Krzysztof Laskowski, który zgodził się dowodzić rejsem zdołał wyczarterować jacht. Dzięki uprzejmości armatora – Yacht Clubu Morskiego Columbus ze Świecia, któremu składamy serdeczne podziękowania, na przystępnych warunkach udostępniono nam na dwa tygodnie stalowy szkuner sztakslowy „Dar Świecia„. Od jesieni ubiegłego roku zaczęliśmy planować rejs i pełną obsadę. Docelowym portem była stolica Danii – Kopenhaga. Już  w styczniu wszystkie miejsca w załodze były zarezerwowane. W rejsie udział biorą:

Kap. j. Krzysztof  Laskowski – kapitan

St. j.  Mariusz Sulewski – I oficer

J. st. m. Jan Kromski – II oficer

Ż.j. Adrianna Czajkowska

Ż.j. Michał Ciborski „Ciby”

Ż.j. Piotr Gomoła „Gomez”

Ż.j. Marcin Łażewski

Ż.j. Ignacy Marzecki

Ż.j. Michał Mendyk „Czołg”

Wszyscy poza kadrą oficerską pierwszy raz na morzu i wszyscy wyszkoleni na obozach i kursach WKŻ Pasat. Średnia wieku morskich neofitów 17-18 lat. Ostatnie tygodnie przed rejsem, to dla większości gorączkowe przygotowania: jak się wyposażyć, jakie dokumenty trzeba mieć przy sobie, jaką walutę, prowiant, ubezpieczenia i wiele, wiele innych drobiazgów oczywistych dla tych, którzy po morzach pływają od lat, ale nie dla tych, którzy wybierają się w swój pierwszy rejs.

• 

• 

No i nastał pierwszy dzień. Krótko po godzinie 9.00 wszyscy uczestnicy stawili się w porcie w Górkach Zachodnich. Wybrzeże przywitało nas piękną słoneczną pogodą. Bosman sprawnie przekazał nam jacht i rozpoczęło się wielkie pakowanie. Ku wielkiemu zdziwieniu góra bagaży znikła z kei we wnętrzu jachtu i jeszcze pozostało miejsce dla uczestników. Krótkie szkolenie dotyczące zasad bezpieczeństwa, używania pasów bezpieczeństwa, alarmów, i wychodzimy na Zatokę Gdańską. Wiatr nam nie sprzyjał, mało że wiał słabo, to jeszcze w kierunków północnych, co zmusiło nas do halsówki. Na szczęście z czasem wiatr wzmógł się i jacht nieco nabrał prędkości. Około 20.00 osiągnęliśmy pierwszy port – Hel, gdzie postanowiliśmy przenocować i poczekać na zapowiadany północno-wschodni wiatr. Pierwsze wrażenia za nami i choć chwilami przechyły były spore, to chorobie morskiej nikt się nie poddał.

Niedzielny poranek przywitał nas pięknym słońcem i słabym wiatrem. Krótki spacer po Helu, wizyta w fokarium i koło południa czas wyjść w morze. Wiatr rzeczywiście odkręcił na korzystny kierunek i wiał z siłą 2-3⁰ B. Płynęliśmy wzdłuż Półwyspu Helskiego z zawrotną prędkością 3 węzłów, spokojne morze i tylko jeden incydent zmącił sielską atmosferę na pokładzie. Załogant zaznaczający pozycję na mapie poinformował ku zdziwieniu wszystkich na pokładzie, że…  znajdujemy się na lądzie. Oczywiście wprawne oko oficera szybko „zepchnęło” jacht z mielizny i poprawiona pozycja znalazła się na mapie. Wieczorem minęliśmy przylądek Rozewie i skierowaliśmy się w stronę Bornholmu.

• 

• 

Cały poniedziałek płynęliśmy dość jednostajnie na zachód stopniowo oddalając się od polskiego wybrzeża. Po minięciu trawersu Wzgórza Rowokół traciliśmy kontakt wzrokowy z krajem. W międzyczasie uczestnicy rejsu stopniowo wgłębiali się w obsługę urządzeń pokładowych, zasady prowadzenia nawigacji i zapisów w dzienniku jachtowym. Stosunkowo spokojne morze ułatwiało łagodną aklimatyzację do morskich warunków. W wolnych chwilach na szerokim pokładzie rufowym zbierał się klub miłośników gry w Rummy, taką odmianę Remika, w której zamiast kart używa się plastikowych klocków. Świetna rozrywka na długie rejsowe godziny.

We wtorkowy poranek ujrzeliśmy zarysy Bornholmu. Po drodze mijał nas żaglowiec Marynarki Wojennej ORP Iskra, nie obyło się bez salutowania banderą. Zdecydowaliśmy, że wchodzimy do Ronne. Dotarcie do stolicy wyspy zajęło nam pół dnia, podczas którego wachty po kolei uczyły się obsługi szczotki do szorowania pokładu i kokpitu. Zdziwiliśmy się że ten jacht może wyglądać o wiele lepiej niż na początku rejsu przy użyciu zwykłej szczotki i odrobiny detergentu. Popołudniem zacumowaliśmy w porcie jachtowym w Ronne. Udaliśmy się na pobliską plażę. To nie może być Bałtyk! – tak większość uczestników rejsu zareagowała na krystalicznie czystą wodę, która oprócz tego że czysta okazała się niestety być niewiarygodnie zimna. Później wycieczka po urokliwym kilkunastotysięcznym miasteczku, spokojne uliczki z ciekawą architekturą, małe sklepiki i kafejki, galerie sztuki. Dla większości uczestników był to pierwszy kontakt z Danią i Bornholmem w szczególności. Niestety wieczorna prognoza pogody  pogorszyła nasze nastroje: zapowiadała aktywny front i silne zachodnie wiatry przez kolejne dni. Gdyby się sprawdziła mogłoby to poważnie zagrozić terminowemu dotarciu do Kopenhagi.

• 

• 

Poranek przywitał nas przelotnym deszczem i zachodnim wiatrem o sile 5-6 ⁰B. Krótka narada załogi i decyzja: próbujemy. W południe wyszliśmy z portu na rozkołysane wody zachodniego Bałtyku. Oczywiście halsówka, przechyły i coraz większy rozkołys. To był test, mający pokazać kto już się zaaklimatyzował i nie straszne mu trudniejsze warunki. Załoga zdała ten test. Poza pojedynczymi przypadkami składania hołdów dla Neptuna  przez jednego z załogantów, który mimo tego mógł normalnie funkcjonować. Nikt nie zapadł na cięższe odmiany choroby morskiej. Ignacemu i Marcinowi tak spodobało się huśtanie, że ubrani na sztormowo zajęli miejsca obserwacyjne na koszu dziobowym, gdzie byli systematycznie podmywani przez falę. Prawdziwej odporności wymagała praca w kambuzie, ale tam już nie wszyscy chętnie się pchali, a niektórzy przebywając tam przez chwilę przybierali dziwnie nienaturalne barwy. Tutaj poza II oficerem – Jankiem znakomicie sprawdzili się Marcin, „Ciby” i „Czołg” . Po drodze trzeba było przeciąć rutę, na której niczym na Trasie Marszłkowskiej sunęły jeden za drugim kontenerowce, masowce i tankowce. W obie strony. Przydał się jachtowy radar, a przede wszystkim wzmożona obserwacja wachty nawigacyjnej.

Około 2.00 w czwartek postanowiliśmy zawinąć na chwilę do Ystad. Zrobiliśmy sobie nocną wycieczkę po tym portowym miasteczku (no może poza Ignacym, który z własnego wyboru pełnił wachtę portową we własnej koi i niespecjalnie miał ochotę się z nią rozstać). Wyszliśmy o 6.00 rano, ciężko było wstać, a westowa szóstka jeszcze nie przestała wiać, więc czekał nas kolejny dzień halsówki w kierunku Kanału Falsterbo. Cała załoga przyzwyczaiła się już do rozkołysu i przechyłów, a wiatr stopniowo odkręcał dając możliwość płynięcia wzdłuż szwedzkiego wybrzeża. Nudę zabijano pracami na pokładzie. Praktycznie każdy miał swój wkład w to, że kolejne powierzchnie antypoślizgowe odzyskiwały oryginalny kolor. Szczególne zasługi oddała tu wachta druga, czyli „Gomez” i „Czołg”. Z kolei Ignacy zabrał się za „glansowanie mosiądzów”, dzięki czemu mosiężne knagi zaczęły wyglądać prawie jak nówki. Popołudniem dopłynęliśmy w okolice Trelleborga, gdzie trzeba było zachować ostrożność z uwagi na duży ruch promów. W końcu ujrzeliśmy wejście do Kanału Falsterbo. Żagle w dół i korzystając z „dieselgrota” pokonujemy kanał. Po przepłynięciu zwodzonego mostu zacumowaliśmy w pobliskiej marinie i poszliśmy na krótki spacer po okolicy.

Po drodze napotkaliśmy niezliczone roje małych muszek. Do historii lingwistyki stosowanej przejdzie przypadek „Gomeza”, który w trzech znanych sobie językach próbował dowiedzieć się od tubylców jak trafić na pocztę. Problem polegał na tym że używał trzech języków jednocześnie, a w dodatku jakby na złość żaden z tych języków nie był językiem szwedzkim. Po powrocie na jacht mieliśmy okazję podziwiać niecodzienne widowisko: o zachodzie słońca wzdłuż widocznego z mariny olbrzymiego mostu łączącego szwedzkie Malmo z duńską Kopenhagą rozbłysły efektowne fajerwerki. Od miejscowych dowiedzieliśmy się że to z okazji 10-lecia funkcjonowania tego arcydzieła sztuki inżynierskiej.

• 

• 

W piątkowy poranek przy dość silnym południowym wietrze na samym grocie wyruszyliśmy do Kopenhagi. Po drodze mijaliśmy olbrzymią farmę wiatrową na środku Oresundu, potem wzdłuż mostu, którego ogrom mogliśmy podziwiać dopiero z bliska  sunęliśmy baksztagiem ku duńskiej stolicy. Nawigowanie w tym rejonie wymaga sporej koncentracji, pławy torowe, znaki kardynalne, stawy, spory ruch statków – to musiało robić wrażenie na tych , którzy pierwszy raz widzą coś takiego. No i niezapomniane wrażenia – samoloty podchodzące do lądowania na Kopenhaskim lotnisku Kastrup w odstępach dokładnie jednominutowych. Wydawało nam się że zahaczą o nasze maszty, ale oczywiście było to tylko wrażenie.  Zwiedzanie Kopenhagi zaczęliśmy od opłynięcia kanałów portowych. Z wody to hanzeatyckie miasto wygląda naprawdę okazale. Popołudniem zacumowaliśmy w marinie Langelinie położonej w pobliżu słynnej kopenhaskiej Syrenki. Niestety nie dane było nam zobaczyć syrenki na żywo, gdyż została przewieziona na światową wystawę Expo, a w miejscu oryginału stał telebim pokazujący na żywo Syrenkę w … Chinach. Wieczorem na kończącego akurat w ten dzień okrągłe osiemnaście lat „Czołga” czekała niespodzianka: stylowy tort urodzinowy z osiemnastoma „świeczkami” autorstwa Ady i Marcina. Urodzinowa impreza na niewielkim jachcie może nie przypominała wieczoru w klubie, ale też było nieźle. W sumie to szkoda że nie mogliśmy przesiąść się choć na chwilę na stojący nieopodal m/y Octopus – szósty pod względem wielkości jacht motorowy świata – taki pływający prywatny hotel wielkości niedużego promu, no ale cóż solenizant nie rozdał nam wejściówek.

Sobota, to dzień zwiedzania miasta i robienia zakupów. No tak w tym żeglarstwie to jednak najbardziej bolą nogi, a upał coraz mocniej dawał się we znaki, ale widok z wieży kościelnej po pokonaniu ponad 400 schodów – bezcenny – Kopenhaga w całej okazałości u naszych stóp. Wieczorem  wizyta na Nyhavn, gdzie po całodziennym upale orzeźwiły nas chłodzące napoje zakupione w Havnekiosken. I ten niepowtarzalny klimat, te tłumy ludzi z różnych stron świata, mówiących różnymi językami.

Niedzielne przedpołudnie, to zajęcia w podgrupach – bieganie po centrum, zmiana warty przed Pałacem Królewskim (nieco mniej okazała niż w Londynie) i męczący upał. Po obiedzie wychodzimy w morze. Cel – powrót do Kanału Falsterbo. Dopiero po wypłynięciu z miasta temperatura robi się znośna, ale ze względu na słaby wiatr jeszcze długo podpieramy się silnikiem. Wieczorem Polskie radio podało oczekiwane z ciekawością wyniki drugiej tury wyborów prezydenckich. Do kanału dopłynęliśmy około 22.30. Niestety było to pół godziny po ostatnim planowym otwarciu mostu nad kanałem, co zmusiło nas do przeczekania nocy w porcie.

• 

• 

W poniedziałkowy poranek wyruszyliśmy wzdłuż szwedzkiego wybrzeża w kierunku Bornholmu. Piękna słoneczna pogoda i ciepły południowo-zachodni wiatr o sile 3-4⁰B powodowały iście plażową żeglugę. Co niektórzy nieźle się spiekli. Pod wieczór jednak niebo zaczęło się chmurzyć. Gdy po raz drugi przechodziliśmy „Trasę Marszałkowską” dla statków już każdy wiedział jak ocenić niebezpieczeństwo zderzenia na wodzie. Przed nami wysokie klify Bornholmu i wznoszące się nad nimi ruiny zamku Hammershus, za nami gęstniejące chmury i doganiający nas słaby deszcz. Płyniemy w kierunku stojącej na skalnym przylądku latarni Hammerodde. Po północy mijamy przylądek i kierujemy się do portu w miasteczku Allinge.

Wtorkowy poranek przywitał nas chłodem i silnym zachodnim wiatrem. Spacer po Allinge i niespodzianka – północne wybrzeże Bornholmu jest zupełnie inne niż to znane z Ronne. Skały i wydrążone w nich niewielkie zatłoczone porciki. Korzystając z miejscowych marketów uzupełniamy braki w jachtowej spiżarni i pełną prędkością dochodzącą do 7 węzłów płyniemy w kierunku Christianso. Postanowiliśmy opłynąć wyspę – twierdzę , jednak bez zawijania do portu. Wrażenie jest niesamowite: skaliste brzegi dwóch małych wysepek połączonych kładką wzmocnione są murami obronnymi, na których rozstawione są dziesiątki dział. Ci Szwedzi to faktycznie łatwo nie mieli jak próbowali zdobywać wyspę. Nad całością góruje wieża dawnej twierdzy przerobiona na latarnię morską. Wewnątrz  portu tak ciasno, że nawet gdybyśmy chcieli, to nie było gdzie zaparkować naszego ponad trzynastometrowego „pancernika”. Skierowaliśmy się na południe w kierunku Svaneke. Wiatr chwilami jeszcze przybierał na sile, co powodowało że płynąc półwiatrem rozpędziliśmy się do 8 węzłów. Dotarcie do Svaneke zajęło nam około 1,5 godziny. Port był podobnie zatłoczony jak na Christianso, więc sporo czasu zajęło nam znalezienie bezpiecznego sposobu zacumowania.

Svaneke to miejscowość typowo turystyczna, na uliczkach spotkać można sporo naszych rodaków. Oczywiście wybraliśmy się na spacer po urokliwym miasteczku: wystawy, artystyczna huta szkła, czy wytwórnia cukierków, gdzie można obejrzeć od początku do końca cały proces produkcji, czy ciekawy ewangelicki kościół, to tylko niektóre z odwiedzonych przez nas miejsc. Nie sposób było odmówić sobie przyjemności skosztowania wędzonych ryb w jednej z najbardziej znanych wędzarni na całym Bornholmie. Wieczór spędziliśmy oglądając telewizję w portowej świetlicy, do której każdy płacący za postój jachtu ma prawo wstępu. Z resztą Svaneke odwiedzałem zawsze z przyjemnością gdy byłem w rejonie Bornholmu, a miejscowy Bosman, który zawsze jest przyjaźnie nastawiony naszą kolejną (choć pierwszy raz tak dużym jachtem) wizytę w Svaneke uhonorował zwolnieniem nas z opłaty za postój.

Środowe przedpołudnie spędziliśmy chodząc po Svaneke, a po obiedzie  wypłynęliśmy ku brzegom ojczystym – kierunek Łeba. Pod wieczór zachodni wiatr zaczął tężeć  i wiało 6 ⁰B. Na otwartym morzu objawiało się to sporym rozkołysem i  latającymi po wnętrzu jachtu ruchomymi elementami wyposażenia. Ale tym razem załoga była już uodporniona na morskie bujanie. W nocy musieliśmy uważać na słynne akweny nawigacyjne nr 6 i 6a, na których odbywały się manewry wojskowe.

Gdy wstał świt płynęliśmy już wzdłuż polskiego wybrzeża systematycznie się do niego zbliżając. Wreszcie byliśmy w zasięgu polskiej telefonii. Około południa zacumowaliśmy w największej chyba marinie jachtowej wzdłuż polskiego wybrzeża w Łebie. Miasto przywitało nas upalną pogodą. Korzystając z okazji odwiedziliśmy świetnie wyposażony sklep żeglarski, po czym udaliśmy się na dłuższy spacer do centrum. Szkoda, że piękna marina powstała tak daleko od centrum miasta. Wieczór spędziliśmy na słuchaniu szant w portowej tawernie i dyskusjach o kończącym się  rejsie.

W piątkowy poranek udaliśmy się w ostatni etap rejsu – do Górek Zachodnich. Wiatr był słaby, więc jacht leniwie pokonywał  kolejne mile po gładkiej tafli morza. Najdłużej trwało tradycyjnie minięcie Rozewia, do którego dotarliśmy pod wieczór. Wiatr mało  jeszcze osłabł, i w dodatku zaczął kręcić. Przez czterogodzinną wachtę upłynęliśmy całe 2 mile. Nad ranem wobec braku widocznych oznak poprawy warunków wietrznych przeszliśmy na napęd mechaniczny, z pomocą którego przed południem dotarliśmy do macierzystego portu.   Pozostało tylko sklarować jacht (bosman był pod wrażeniem), uzupełnić formalności (dziennik jachtowy, opinie – rzecz jasna pozytywne, wpisy do książeczek) i wyokrętować się. Wszyscy uczestnicy rejsu twierdzili i twierdzą nadal, że gdyby tak ktoś przyszedł i zapytał: stary, czy masz czas, to oczywiście płyną w kolejny rejs.